Cumhuriyetimizin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ü aramızdan ayrılışının 85. yıldönümünde saygıyla ve özlemle anıyoruz.

Mustafa Kemal Atatürk’ün en büyük mirası olan cumhuriyetin hukuk gibi temel değerlerinin açıkça tahrip edildiği bu günlerde; insan haklarının, eşitliğin, özgürlüğün, laikliğin, bilimin, demokrasinin, adaletin ve toplumsal barışın esas alındığı bir cumhuriyet için mücadelemizi kararlılıkla sürdüreceğimize söz veriyoruz.

Türk Tabipleri Birliği Merkez Konseyi

Alıntı: bto.org.tr

The post Mustafa Kemal Atatürk’ü Saygı ve Özlemle Anıyoruz appeared first on Hekimce Bakış.

Bursa Tabip Odası Başkanı Dr. Levent Tufan Kumaş, Nilüfer Tek Sağlık Sempozyumu’nda bir sunum gerçekleştirdi.

Nilüfer Belediyesi, 3 Kasım Tek Sağlık Günü’nde insan, hayvan ve çevre etkileşimi arasında denge kurmayı esas alan tek sağlık yaklaşımına dikkat çekmek üzere Bursa Akademik Odalar Birliği’nde Nilüfer Tek Sağlık Sempozyumu’nu gerçekleştirdi.

Sempozyumun birinci oturumuna konuşmacı olarak katılan Bursa Tabip Odası Başkanı Dr. Levent Tufan Kumaş, “Tek Sağlık” kavramına ilişkin bir çerçeve sunum yaptı.

Nilüfer Belediye Başkanı Turgay Erdem katılımcılara hediyelerini takdim etti.

Alıntı: bto.org.tr

The post Nilüfer Tek Sağlık Sempozyumu’na Katıldık appeared first on Hekimce Bakış.

Alıntı: ttb.org.tr

The post Basın Konseyi Yüksek Kurulu; Hekimleri Hedef Alan Haberler Nedeniyle Yeni Şafak ve Yeni Akit Gazetelerine Kınama Cezası, Aydınlık Gazetesine Uyarı Kararı Verdi appeared first on Hekimce Bakış.

Son dönemde artan uyuz vakaları ile ilgili uzmanlar uyarılarda bulundu. Hastalığın tedavisinde doktor önerilerine uyulmasının önemli olduğunu belirten uzmanlar, insandan insana bulaştığını söyledi.

Son dönemde özellikle sosyal medyada uyuz vakalarının arttığı yönünde paylaşımlar yapılıyor. Uzmanlar da sahadan aldıkları bilgilere göre, uyuz vakalarında artış görüldüğünü teyit ediyor ancak net rakam veremiyorlar. Zira, Sağlık Bakanlığı ya da başka bir resmi kurumun konuyla ilgili açıkladığı bir veri yok.

Durum böyle olunca uyuz vakalarındaki artışın sebebiyle ilgili net bilgi elde edilemiyor. Ancak uzmanlar, pandemi sonrası döneme işaret ederek birlikte yaşam alanlarının ve temasın artışının etkili olabileceğini belirtiyor.

Hastalığın sokak hayvanlarından bulaştığı yönündeki söylemlerle ilgili uzmanlar, hastalığın insandan insana bulaştığını ifade ediyor.

‘DERMATOLOJİ UZMANLARININ GÖZLEMLERİNE GÖRE ARTIŞ VAR’

Uyuz, halk arasında uyuz böceği olarak tanımlanan ‘sarcoptes scbiei von hominis’ isimli akarın (alerjiye neden olan böcek) yol açtığı bir deri hastalığıdır. Cilde temas ettiğinde katmanlar açarak cilt altına geçen akar, deride bulunduğu sürede yumurtlar ve dışkılar. El, ayak, parmak araları, bilek, dirsek içi, koltuk altı, göbek çevresinde sıkça görülen uyuz, cildin reaksiyon göstermesine ve kaşıntıya neden olur. Uyuz, yakın ve uzun süreli temasla insandan insana bulaşabilen bir hastalıktır.

Bursa Tabip Odası Başkanı Dr. Levent Tufan Kumaş, uyuz vakalarındaki artışa yönelik rakamsal bir verinin olmadığını söyledi. Sağlık Bakanlığı’nın paylaştığı veri olmadığı için kesin bir bilgi veremeyeceğini belirten Kumaş, Bursa’daki dermatoloji uzmanlarından aldığı bilgiye göre, kentte uyuz olgularında artış olduğunu belirtti. Kumaş, “Bu gözlemsel bir bilgi. Bir meslektaşım ‘Ben muayenede uyuz hastası görmezdim ama şimdi çok görüyorum’ diyor. Bu demektir ki, gerçekten gözlemsel olarak uyuz olgularında bir artış var. Deprem bölgesinde bu artışın daha fazla olduğu söyleniyor” dedi.

‘BİR AİLEDEKİ HER BİR BİREY TEDAVİ EDİLMELİ’

Kumaş, uyuz vakalarındaki artış nedeninin pandemi döneminde insanların daha fazla bir arada yaşaması olarak söylendiğini fakat doğruluğunun tartışılır olduğunu belirtti. Hastaların tedaviye uyumunun yetersiz olduğunu ifade eden Kumaş, “Aile sayısı kalabalıksa bu ailede bir kişinin tedavi edilmesi yeterli olmuyor. Tekrar bulaşma riski var, bu nedenle bir ailenin her bireyinin tedavi edilmesi gerekiyor. Toplu bir tedaviyi sağlamak güç oluyor. Sadece ilaç verilerek tedavi edilemediğinden uyuzun tedavisinde en birincil sorun, hastaların tedaviye uyumu olarak görülüyor” diye konuştu.

Kumaş, uyuzun kolay bulaşan bir hastalık olmaması nedeniyle Covid-19 veya kuş gribi gibi salgın haline gelmeyeceğini söyledi. Kumaş, ayrıca uyuzun hayvanlardan bulaşan bir hastalık olmadığını, “İnsanda görülen uyuz hastalığı insana özgüdür. O insan parazitidir, insanda hastalığa yol açar. Hayvandaki uyuz hastalığı, insana bulaşmaz. Hayvanlardan insana bulaştığı toplumda yanlış bir algıdır” ifadelerini kullandı.

‘BULAŞ KAYNAĞINI TEMİZLEMEK GEREKİYOR’

Aile Hekimliği Çalışanları Sendikası (AHESEN) Basın Komisyonu Başkan Yardımcısı Uzm. Dr. Melike Arabacı, birinci basamak olan aile hekimlerinin de uyuz vakalarına rastladığını söyledi. Arabacı, “Uyuz hastalığı hem dermatoloji hem aile hekimliklerinde tedavi alan ve son zamanlarda başvuru sayısında artış olan bir hastalık. Sadece Türkiye’de değil dünya genelinde de artmış durumda. Pandemiyle birlikte artış kendisini daha çok belli etti. Uzman polikliniklerinden randevu alamayan hastalar, birinci basamağa başvurduğundan aile hekimleri olarak daha fazla uyuz vakası ile karşılaşıyoruz. Dirençli vaka sayısı da görülebilmekte, iyileşmeyen, yenileyen vakaların enfeksiyon hastalıkları veya dermatoloji uzmanları ile değerlendirilmesi ve tedavinin bu yönde planlanması önem arz etmektedir. Bununla ilgili bilimsel bir veri yok ama salgın seviyesinde olduğunu düşünmüyoruz” dedi.

Arabacı, artışın nedeni olarak ‘bağışıklık sisteminin düşmesi, tanının erken konulamaması ve tedaviye geç başlanması, ayrıca tedaviye yeterli uyumun olmaması ve hasta bireyin diğer kişilere bulaştırması’ olabileceğini söyledi.

‘KENDİLİĞİNDEN GEÇMEDİĞİ İÇİN TEDAVİ EDİLMESİ GEREKİYOR’
Hastalığın ciddiye alınması gerektiğini belirten Arabacı, hastalığa karşı alınması gereken önlemleri şöyle aktardı: “Öncelikle bulaş yolunun insanlara anlatılması gerekiyor. Uyuz bir çeşit ektoparazit. Çıplak gözle görebildiğimiz bir tür değil. Hastalık alerji sanılarak ya da bazen bitkisel tedavilerle geçebileceği düşüncesi nedeniyle geç tanı alabiliyor. Bu nedenle tedavi gecikebiliyor. Bulaş kaynağını önerilen yöntemlerle temizlemek gerekiyor. Özellikle uyuzla temas etmiş kıyafetlerin temizlenmesi gerekiyor çünkü kişi hastalığı hem tekrar kendisine hem de çevresine bulaştırabiliyor. Uyuz yüksek derecelerde yaşamı olan bir akar olmadığı için kıyafetler 60 derecede yıkanmalı, yıkanması mümkün olmayan eşyalar kapalı bir poşet içerisinde 7 gün bekletilmeli ya da varsa derin dondurucuda bekletilmeli.”

Hasatlık sürecinde doktorun önerdiği tedavinin, önerilen şekilde ve sürede kullanılması önem taşıyor. Gebelik halinde ve bebeklerde tedavi değişebiliyor. Uyuz hastalığı tedavisinden korkulmaması gerektiğini söyleyen Arabacı, “Uyuz, tedavi olsa bile kaşıntı devam edebiliyor. Bu yüzden hastalar tedavi olmadığını düşünebiliyor. Tedaviyle birlikte semptomlar hızlıca azalıyor. Üç haftayı bulan bir tedavi süreci olabiliyor. Uyuz, uyarılara ve tedaviye uyum ile iyileşebilen bir hastalık. Salgına neden olan bir hastalık da değil” dedi.

Alıntı: gazeteduvar.com.tr

The post Uyuz vakaları da söylentiler de arttı: ‘Hayvandan insana bulaşmaz’ appeared first on Hekimce Bakış.

Alıntı: ttb.org.tr

The post Türkiye’nin Hukuksuzlaştırılmasını ve Anayasasızlaştırılmasını Kabul Etmiyoruz! appeared first on Hekimce Bakış.

Alıntı: ttb.org.tr

The post TTB, Sağlık Kurumlarında Silah Kullanımını Engellemeyerek Görevini Kötüye Kullanan Sağlık Bakanı ve Tüm Sorumlu Yetkililer Hakkında Suç Duyurusunda Bulundu appeared first on Hekimce Bakış.

Türkiye’de halk sağlığı uzmanlık eğitiminin öncüsü, eğitim-araştırma bölgelerinin kurucusu, Sosyalleştirme Yasası’nın mimarı, Hıfzıssıhha Okulu müdürlüğü ve Türk Tabipleri Birliği (TTB) Merkez Konseyi başkanlığı yapan Prof. Dr. Nusret Fişek; doğumunun 109’uncu, ölümünün 33’üncü yılında TTB, Halk Sağlığı Uzmanları Derneği (HASUDER) ve Fişek Enstitüsü Çalışan Çocuklar Bilim ve Eylem Merkezi Vakfı tarafından düzenlenen bir etkinlik ile anıldı.

Etkinlik açılış konuşmalarıyla başladı. HASUDER Genel Sekreteri Dr. Derya Çamur; HASUDER’in şubat depremleri sonrası yürüttüğü çalışmaları aktardı. TTB Merkez Konseyi II. Başkanı Dr. Ali İhsan Ökten ise Prof. Dr. Nusret Fişek’in görev yaptığı dönemde idam cezalarına karşı çıkması, demokrasiyi ve barışı savunması, bilimin ışığında sağlıklı bir toplum için mücadele etmesiyle TTB’nin toplumsal bir örgüte dönüşmesini sağladığına dikkat çekti. Fişek’in işaret ettiği politikaların haklılığının şubat depremleri sonrası daha iyi anlaşıldığını belirten Ökten, “TTB ve tabip odalarımız olarak önder başkanlarımızdan Nusret hocamızın izinden gitmeye devam edeceğiz” diye ekledi.

Açılış konuşmalarından sonra Prof. Dr. Çağatay Güler’in kolaylaştırıcılığında “Deprem ve Sağlık” başlıklı panel bölümüne geçildi.

TTB Halk Sağlığı Kolu üyesi Prof. Dr. Necati Dedeoğlu; “Afetler ve Biz” başlıklı sunumunda depremlere halk sağlığı yaklaşımıyla bir bakış sundu. Dünyada, Avrupa’da ve Türkiye’de deprem risklerini haritalarla aktaran Dedeoğlu; Türkiye’de toprakların %95’inin, nüfusun ve sanayinin %98’inin, barajların %92’sinin deprem riski altında olduğunu söyledi. “Depremler, seller, çığlar, toprak kaymaları, volkan patlamaları birer doğal olaydır. Bir doğa olayı bilimden, akıldan ve teknikten uzak uygulama ve politikalar ile insan hırs ve açgözlülüğü sonucunda afete dönüşmektedir” diyen Dedeoğlu, Türkiye’nin yakın tarihinden örnekler sunarak uzun yıllardır kapsamlı, nitelikli bir afet politikası olmadığının altını çizdi.

Risk algılamada ve eyleme geçmede etkili faktörleri sıralayan ve yoksulluğun öncelikli bir risk olduğunu vurgulayan Dedeoğlu, afet zararlarını azaltmak için müdahale edilmesi gereken konu başlıklarını şöyle sıraladı:

• Ankara’da bilgisayarlı kumanda odaları, UMKE’ler, kurtarma timleri, uydu telefonların yararı sınırlıdır.
• Depremlerde ölümlerin %95’i ilk 24 saat içinde gerçekleşir. En uygun koşullarda bile kurtarma ekipleri üç gün sonra ulaşabilir. Binlerce ev yıkılıyor, kurtarma ekibi hangisine?
• Kentlerimiz alüvyon zeminde kötü yapılmış betonarme sivil ve kamu binalarıyla, köylerimiz çamurla harç yapılmış, taş veya kerpiç, toprak damlı binalarla dolu. Daha da kötüsü, bunlar inşa edilmeye devam ediliyor.
• Afetlere temel ve çağdaş yaklaşım afet sonrasında yardım yetiştirmek değil olası afetleri belirlemek, afeti önlemek, bu mümkün değilse, zararını azaltmak ve hazırlıklı olmaktır.
• Organize, eğitimi ve ekonomik durumu yüksek, dirençli toplumlar her türlü afeti kolay atlatır.
• Ülkemizde bir afet sorunu değil; siyaset sorunu, ekonomik sistem sorunu bulunmaktadır.

Prof. Dr. Necati Dedeoğlu’nun sunumunun tamamı için tıklayın.

TTB Halk Sağlığı Kolu Yürütme Kurulu üyesi Prof. Dr. Mehmet Zencir; “Şubat Depremleri Çalışmaları Deneyimi” başlıklı bir sunum yaptı. Afetlerin çatışmalı toplumlarda yarattığı sonuçlardan bahsederek sunumuna başlayan Zencir, Türkiye’de Sağlıkta Dönüşüm Programı’nda vücut bulan ve afete dayanıklı olmayan sağlık sisteminin iflas ettiğini kaydetti. Yıkılan sağlık kurumlarından, hazırlıksızlıktan, koordinasyonsuzluktan, diğer kurumlar ile eşgüdüm yoksunluğundan, belirsizliklerden, evlere göre hareket etmemekten/edememekten söz eden Zencir; birinci basamak sağlık hizmetlerinde Sağlıkta Dönüşüm Programı’nın yol açtığı yapısal sorunları 21 başlık altında ayrıntısıyla aktardı.

Sağlık emek-meslek örgütlerinin de şubat depremlerinden dersler çıkarması gerektiğini ifade eden Zencir, sözlerini şöyle noktaladı:

“Toplumsal sağlığı yeniden düşünmek durumundayız. Tıbbi hizmete daralmamalı; barınmadan, beslenme, ulaşım koşulları sağlanmadan yürüteceğimiz çalışmaların çok sınırlı kalacağının bilinciyle hareket etmeliyiz. Toplumun kendini sağaltma gücünü göz ardı etmemeli, mevcut örgütlü yapılarla birlikte hareket etmeliyiz. Dayanışmayı sürekli kılmalı, dönüştürücü işlevlerle buluşturmalıyız. Toplumla bilgi paylaşımının yanı sıra birlikte karar alma ve birlikte yürüme yöntemlerini geliştirmeliyiz. Nusret hocamız ile deprem bölgesinde kurulan TTB çadırı arasında doğrudan bir ilişkin var çünkü biliyoruz ki; TTB örgütü, toplumsal sağlık alanında Nusret hocamızdan gelen öğretiyi taşıyor.”

Prof. Dr. Mehmet Zencir’in sunumunun tamamı için tıklayın.

Soru-yanıt bölümü ve katkıların ardından Prof. Dr. Nusret Fişek Halk Sağlığı Hizmet Ödülü törenine geçildi. Prof. Dr. Nusret Fişek Halk Sağlığı Hizmet Ödülü’ne jüri tarafından TTB Aşı Çalışma Grubu üyesi ve SANKO Üniversitesi Halk Sağlığı Anabilim Dalı öğretim üyesi Prof. Dr. Muzaffer Eskiocak layık görüldü.

Törende bir konuşma yapan Eskiocak, Prof. Dr. Nusret Fişek’in “Tek saz dönemi geçti, şimdi orkestra zamanı” sözlerini hatırlattı ve halk sağlığı alanında yapılan çalışmaların kolektif bir emeğin ürünü olduğunu dile getirdi. Hekim olma kararından, yoksulluk günlerinden, prematüre ölümlere tanık olmaktan, uzmanlık döneminden, tıp eğitiminden, bağışıklama üzerine yürüttüğü çalışmalardan, saha gözlemlerinden ve son olarak pandemi ile deprem deneyimlerinden söz eden Eskiocak, teşekkürlerini sunarak konuşmasını sonlandırdı.

Prof. Dr. Muzaffer Eskiocak’ın konuşmasının tamamı için tıklayın.

Alıntı: ttb.org.tr

The post Prof. Dr. Nusret Fişek Anma Etkinliği’nde “Deprem ve Sağlık” Konuşuldu, Halk Sağlığı Hizmet Ödülü Prof. Dr. Muzaffer Eskiocak’a Verildi appeared first on Hekimce Bakış.

Türk Tabipleri Birliği (TTB), Merkez Konseyi’nin görevden alınması talebiyle açılan davanın 10 Kasım 2023’teki altıncı duruşması öncesi “Meslek Örgütü Özerkliği ve Hekimlerin İnsan Hakları Savunusundaki Rolü” başlıklı bir panel/forum düzenledi.

Dünya Tabipleri Birliği (DTB) ve Avrupa Hekimleri Daimi Komitesi (AHDK) temsilcisi Dr. Marit Halonen Christiansen, İnsan Hakları İçin Hekimler Tıbbi Direktörü Dr. Michele Heisler ve TTB Merkez Konseyi Başkanı Dr. Şebnem Korur Fincancı’nın konuşmacı olduğu panelin kolaylaştırıcılığını TTB Merkez Konseyi Genel Sekreteri Dr. Vedat Bulut üstlendi.

Panelde ilk sözü alan Dr. Marit Halonen Christiansen; mesleki özerkliğin hem klinik bağımsızlık hem hekimlik mesleği hem de hastaların sağlık hakkı için büyük önem taşıdığını söyleyerek söze başladı. Yaşam, ifade özgürlüğü, adil yargılanma, eğitim ve sağlık gibi temel insan haklarının birbirinden ayrı düşünülemeyeceğini belirten Christiansen, hekimlerin ancak bağımsız ve özgür bir biçimde mesleğini yapabilmesi koşuluyla sorumluluğunu yerine getirebileceğini kaydetti. Christiansen şöyle konuştu:

“Hekimler hem kendi hakları hem de toplumun sağlık hakkı için, aslında bir bakımdan da toplum adına çalışmalar yürütür. TTB Merkez Konseyi’nin sadece görevini yaptığı ve sorumluluğunu yerine getirdiği için davalarla, görevden alma tehlikesiyle karşı karşıya kalması kabul edilemez. Biz, WMA ve CPME olarak TTB’nin yürüttüğü çalışmaları dikkatle izliyor ve tüm gücümüzle destekliyoruz.”

Dr. Şebnem Korur Fincancı; mesleki bağımsızlığın olmazsa olmaz unsurlarından birinin de meslek örgütlerinin meslektaşlarını yalnız bırakmama sorumluluğu olduğuna dikkat çekti ve DTB’nin Hamburg Bildirgesi’ni anımsattı. Dünyada ve Türkiye’de zor bir süreçten geçildiğini söyleyen Korur Fincancı, işgal altındaki Filistin’de hekimleri/sağlık emekçilerini hedef alan saldırılara ve Türkiye’de anayasasızlaştırma adımlarına karşı aynı temelden mücadele etmek gerektiğinin altını çizdi. Korur Fincancı şöyle devam etti:

“Biz yalnızca hastalığı iyileştiren değil; aynı zamanda hastalıklardan koruyan, hastalık yaratan ortamları iyileştirmek için çaba sarf eden ve tüm bu çabayı toplum ile birlikte yürütmenin yollarını arayan hekimleriz. TTB olarak sorumluluklarımızdan hiçbir zaman kaçmadık. İdam cezasının en yaygın uygulandığı dönemde idam cezasına karşı çıktık. Savaş politikaları tırmandığında savaşların nasıl bir halk sağlığı sorunu olduğunu anlattık. Bizi görevden almaları bir şey değiştirmez. Yerimize gelecek meslektaşlarımız da sesini yükseltemeyenlerin sesi olmaya devam edecektir. Çünkü hekimlik mesleğinin ilkeleri esastır.”

Dr. Michele Heisler; klinik uygulamalarında insan hakları ihlalleriyle nasıl karşılaştığından örnekler verdi. Devletlerden ve hükümetlerden kaynaklanan sağlık zararlarını araştıran ve belgeleyen ilk kişilerin hekimler olduğunu ifade eden Heisler; tam da bu nedenle dünyanın dört bir yanında ama son olarak Filistin’de örneği görülen savaş suçlarının, adaletsiz toplumsal-siyasal sistemlerin, insan hakları ihlallerinin sağlık üzerindeki etkilerine karşı mücadelenin bir mesleki koşul olduğunu kaydetti. Heisler, sözlerini şöyle noktaladı:

“Biz hekimler, bu yaşananlara sessiz kalamayız. Hastalara karşı mesleki ve etik sorumluluğumuzun gereklerini yerine getirmeyi sürdüreceğiz. İnsan Hakları İçin Hekimler örgütü olarak, TTB’nin ve alandaki tüm hekimlerin yanındayız.”

Etkinlik; soru-yanıt ve katkıların ardından TTB Merkez Konseyi’nin görevden alınması talebiyle açılan davaya katılım çağrısı ile son buldu.

Alıntı: ttb.org.tr

The post “Meslek Örgütü Özerkliği ve Hekimlerin İnsan Hakları Savunusundaki Rolü” Paneli/Forumu Yapıldı appeared first on Hekimce Bakış.

İktidarın Ekolojik Yıkım, Rant, Talan ve Özelleştirme Politikaları Öldürüyor!

6 Şubat ve 20 Şubat depremlerinde; sonuçların ağır olmasının ve müdahalede geç kalınmasının ölümcül sonuçlar doğurmasında; devletteki neoliberal dönüşüm politikalarının, kamu hizmetlerinin piyasaya açılmasının, özelleştirmelerin, devletin bir şirket gibi yönetilmesinin, iktidarın devleti adeta inşaat şirketlerine teslim etmesinin, denetimsizliğin, KÖİ (kamu özel işbirliği) projelerinin, kamuya ve yatırımlara yeterince bütçe ayrılmamasının temel faktör olduğu görülmüştür. Eğer bugün kamu hizmetleri çökme noktasına gelmişse ve müteahhitler bu kadar pervasızca ve kontrolsüzce binalar dikmiş, bu binalar on binlerce insanımıza mezar olmuşsa, bu yıkım ve ölümlerde her şeyden önce bu sistemi kuranlar ve bu sistemden nemalananların kar hırsları ve iktidarın ranta dayalı politikaları sorumludur.

Bilim insanlarının bölgeye yönelik yıllardır dile getirdikleri deprem tespitlerine rağmen deprem gerçeğini görmezden gelen kent planlaması, imar ve yapı denetim çalışmaları, iktidarın çıkardığı imar afları, yaşadığımız büyük felakete adeta davetiye çıkarmıştır.

Yine iktidarın izlediği neoliberal politikalar tarım alanları, dere yatakları ve biyoçeşitlilik açısından önemli olan alanların imara açılması felakete çağrı olmuştur. Yıllardır izlenen rant-talan ve betona dayalı inşaatlar ekolojik yaşam alanlarını yok etmiştir.

En son 1999 depremi sonrasında oluşan toplumsal duyarlılığı da değerlendirerek ülke genelinde deprem gerçeğine uygun kentleşme politikaları ile buna bağlı imar planları ve yapı denetim faaliyetlerinin hayata geçirilmesi gerekirken; depremden sonra iktidara gelen AKP hükümetleri bunun tam tersini yapmış, kentlerimizi deprem gerçeğinden uzak sadece ranta dayalı plansız yapılaşma ve imar uygulamalarıyla beton yığınlarına dönüştürmüş, göstermelik yapı denetim faaliyetleriyle inşaat sektörünü gerekli bilimsel denetimden adeta muaf tutmuştur. Bu anlamda deprem nedeniyle yaşadığımız bu acılar takdiri ilahi değil takdiri siyasidir.

Kamu adına gerekli düzenleme ve denetimleri yapmak yerine TOKİ eliyle rant odaklı yapılaşmalara öncülük eden siyasi iktidar, her üç dört yılda bir ilan ettiği “imar af”larıyla kentlerimizin plansız yapılar çöplüğüne ve beton yığınları halinde dönüştürülmesine göz yumarak depremin büyük bir felakete dönüşmesine sebep olmuştur. 2002 yılından bugüne, 2023 yılına kadar tam 9 defa imar affı yasaları çıkarılmıştır. En sonuncusu 2018 yılında yapılan imar aflarının ağır sonuçlarını deprem bölgesinde görmek mümkündür. Hatay-Gaziantep, Adıyaman ve Kahramanmaraş başta olmak üzere 300 bine yakın binaya yapı kayıt belgesi verilmesi, fen ve yapı tekniğiyle ilgili zorunlu statik projeleri ve zemin etütleri gibi zorunlu teknik incelemelerin göz ardı edilmesi, sonuçların bu kadar ağır olmasını doğurmuştur.

Devletin denetim yetkisinin özele devri ile mühendislik hizmetlerinin hiçleştirilmesi sadece rant üzerine kurulu bir yönetsel anlayışın coğrafyamıza ve insanlarımıza yaşattığı bu acı tabloyu bir kez daha yaşamamıza neden olmuştur.

Bilim insanlarının yıllardır dile getirdiği deprem tahminlerinin umursanmaması kentlerimizin altyapı olarak deprem gerçeğine göre hazırlıklı hale getirilmemesinde de görülmüştür. Deprem sonrasında elektrik, içme suyu, kanalizasyon ve doğalgaz şebekelerinin çökmesi hem can kayıplarının artmasına hem de enkazdan çıkanların sağlıksız koşullarda kalmasına neden olmuştur.

Deprem gibi doğal afet durumlarında devletin hızlı ve aktif müdahalede bulunabilmesi için kurulmuş AFAD’ın bilim insanlarının yıllardır dile getirdiği deprem tahminlerine rağmen hemen hiçbir ciddi hazırlığının olmaması deprem sonrası müdahalelerin gecikmesine ve yetersiz kalmasına bağlı olarak can kayıplarının çok daha fazla olmasına neden olmuştur.

İktidarın kadrolaşma politikasının ve liyakatsizliğin 85 milyonun canının emanet edildiği AFAD’da da yaşanmasının ağır sonuçlarını bugün canımızla, yıkılan binalarımızla, haritadan silinen kentlerimizle ödüyoruz.

Doğal afetle de dayanışma faaliyetlerinde bulunması gereken Kızılay, ilk günlerde afet illerine gelmemiş, sonrasında kamuoyuna da yansıdığı üzere yardım kuruluşlarına çadır satmış, soğuk kış günlerinde depremzedelerin barınma, ısınma, giyecek, yiyecek başta olmak üzere en temel insani ihtiyaçları deprem illerine ilk ulaşan gönüllü demokratik kitle örgütlerinin oluşturduğu dayanışma çalışmaları ile karşılanmıştır.

Depremden hemen sonra ülke genelinde halkların dayanışma ruhuyla başlatmış olduğu yardım toplama ve destek kampanyaları karşısında kamu adına bu yardımların ihtiyaç olan yerlere ulaşması konusunda koordinasyon görevi ve desteği vermesi gereken siyasi iktidarın bunun yerine, AFAD eliyle bu yardım araçlarına el konulması, demokratik kitle örgütlerine ve yerel yönetimlere müdahalelere varan engellemelerde bulunması, başta köyler ve ilçeler olmak üzere deprem nedeniyle yıkılmış birçok yere yardımların ulaşmasında gecikme ve yetersizliklerin yaşanmasına neden olmuştur.

Deprem bölgesindeki arama, kurtarma ve yardım faaliyetlerinin tek elde AFAD üzerinden yürütülmeye çalışılması, AFAD’ın ve valiliklerin demokratik kitle örgütleri hatta belediyelerle dahi yeterli koordinasyon ve işbirliği içinde olmaması; hem bölgeye giden sivil arama kurtarma ekipleri, sağlık çalışanları ve yardım kuruluşlarının etkin çalışma yürütememesine hem de yardım faaliyetlerinin gerekli yerlere zamanında ulaşamayıp, zayi olmasına neden olmuştur.

AFAD ve Kızılay özellikle Hatay, Maraş ve Adıyaman da köylere ve mahallelere yardım götürürken ayrımcılık yapmış ve özellikle Alevi köyleri başta olmak üzere kendisince öteki gördüğü kesimlere yardım ve hizmet götürmekte yetersiz kalmıştır.

Deprem sonrasında karşı karşıya kalınan en acı ve çaresizlik dolu durumlardan biri de yıkılan binalardan çıkarılan cenazelere dairdir. Bölgedeki cenazeler, günlerce sokakta bekletilmiş, cenazelerden örnek alınmadan, çoğunun kimlik tespiti yapılmadan ve bazen toplu olarak defnedilmiştir. Yakınlarını kaybetmiş aileler açısından geçen onca güne rağmen halen cenazelere ulaşamamış olmak, en az deprem kadar ağır bir yük olmuştur. Birçok yere arama kurtarma ekiplerinin çok geç gelmiş olması enkaz altında onlarca yurttaşımızın soğuktan, açlıktan ve havasızlıktan ölmesine neden olmuş, cenazelerin örnek alınmadan defnedilmesi tüm bu bulguların yok olmasına ve ilerde olası hukuksal süreçlerde ciddi hak kayıplarının yaşanmasına neden olmuştur. Günler sonra başlayan enkaz kaldırma çalışmalarındaki özensizlik de birçok cenazenin bulunmasını güçleştirmiştir.

Mültecilere Yönelik Linçe Karşı Yaraları Birlikte Sarmak

Deprem bölgelerinden sadece depremden kaynaklı ölümler, acılar, trajik haberler gelmedi. Deprem illeri aynı zamanda çok fazla mültecinin de yaşadığı bir bölge. Depremde hayatını kaybeden, yaralanan ve evleri yıkılan çok sayıda mülteci olmuştur.

Depremzede mülteci ve göçmenler çeşitli sorunlarla karşı karşıya kalmıştır:

Nefret Söylemi Ve Düşmanlaştırma

Deprem sonrasında mültecilere karşı tetiklenen nefret söylemi, özellikle sosyal medyada kışkırtılmış, barınma ihtiyacı ve yardımlar konusunda mültecilerin dışlanması söz konusu olmuştur. Depremin ardından mülteciler ilk günlerde, Gaziantep ve Diyarbakır’da camilere, Mersin’de otogara sığındılar. Daha sonra Göç İdaresinin yol izin belgesini kaldırarak seyahat serbestisi vermesiyle, mülteciler de diğer depremzedeler gibi başka illere gitmeye başladılar. Ancak gittikleri illerde barınma sorununu kendilerinin çözmesi beklenmiş, geçici barınma yerlerinde ve çadır bölgelerinde mülteciler dışlanmıştır. Deprem sonrasında karşı karşıya kaldıkları nefret söylemleri ve ötekileştirme karşısında evleri yıkılan mülteciler yardımlara erişim noktasında da ciddi sorunlar yaşamışlar, olası saldırı ve çatışmalardan çekindikleri için yardım talebinde bulunurken geri planda durmayı tercih etmişlerdir.

Deprem İllerinde Emek Ve Çalışma Hayatı

Deprem bölgesinde 3,8 milyon insan çalışmaktaydı ve bu toplamın 1,5 milyonu kayıt dışı istihdamdaydı. İstihdamın çoğunluğu tarım, imalat ve ticaret ve düşük katma değerli hizmetler sektörlerindeydi (HHİA 2021).

Depremle birlikte, deprem illerinde; kitlesel işsizlik, istihdam yetersizliği, kayıt dışı istihdamda artış, sosyal güvenlik açıkları ve hane halkı yoksulluğunun artması gibi durumlar açığa çıktı.

Konut ve işyerlerinin yıkımı, kiralardaki aşırı artış, işçilerin göçü ve özellikle inşaat işçileri için insani barınma ihtiyacını ortaya çıkardı

Ücretli çalışanların sayısı %23,6 (226 bin), işyeri sayısı %20,2 (66 binden fazla) düşmüş, (TEPAV) En yüksek düşüşler ise; Adıyaman, Hatay, Malatya ve Kahramanmaraş’ta gerçekleşmiştir.

Enkaz kaldırma, yıkım ve inşaat işlerinde ciddi İSG (işçi sağlığı ve iş güvenliği) riskleri (asbest, zararlı kimyasallar ve gazlara maruz kalma, elektrik kaynaklı tehlikeler, ergonomik riskler), engelli birey sayısında artış, kadınlar, gençler ve çocuklara özgü kırılganlıklar, kentsel ve kırsal alanda değişen yoksulluk etkisi ve istenmeyen baş etme mekanizmaları: çocuk işçiliği, kayıt dışı istihdam, çalışma standartlarında düşüş, kilit çalışma hayatı kurumlarının gördüğü hasar ve hizmetlerin sekteye uğraması (İŞKUR, SGK, işçi ve işveren örgütlerinin yerel şubeleri) gibi birden fazla sorun derinleşmiş durumdadır.

İktidar, Ekolojik Yıkım Ve Talan Politikalarına Deprem Sonrasında Da Devam Ediyor!

Deprem bölgesinde deprem öncesi açılan maden ocakları ve enerji santralleri için ÇED (çevresel etkileri değerlendirme) raporu alamayan firmalar deprem sonrasında ilan edilen OHAL’i fırsat bilerek çevre bakanlığının oluru ile maden ocaklarını ve enerji santrallerini kurduklarını gördük. Maden ocakları ve enerji santrallerinin Tarım alanları ve halk sağlığı üzerinde yarattığı risklerin dikkate alınmadığı bilinmektedir.

Hukuk Sistemi, Sağlığa Erişim ve Sağlık Hakkı Enkaz Altında Kalmıştır!

Deprem öncesi de kötü olan hukuk anlayışı deprem sonrasında çok daha kötü durumu gelmiş durumda. Mahkeme kararların uzaması, yoksulluk karşısında hukuka erişimin maliyetinin çok artmış olması, yasaların çok hızlı değişmesi, fiziki ortamların yetersizliği, yurttaşların hak arama ve hukuksal süreçleri işletme ile ilgili ciddi güvensizlik yaşamalarına neden olmuş, yüksek maliyet ve hukuka olan güvensizlik davaların açılmasında, hak arayışlarında düşüklük arz etmiştir.

Yıkılan hastaneler, verilemeyen koruyucu sağlık hizmetleri, kaotik çalışma rejimi vb. sağlık sisteminin depreme dayanıklı olmadığının göstergeleri olmuştur. Sağlıksızlığı yaratan her şey halk sağlığı sorunu olup sağlıklı olma hali de toplumsal sağlıkla doğrudan ilişkiliyken 9. Aya geldiğimiz bugünlerde barınma, beslenme, alt yapı, hijyen sorunları ilk günkü gibi devam etmekte. Deprem sonrasında toplumsal sağlık hizmetlerinin halka ulaşabilmesi için sağlık emekçilerinin yanı sıra; barınma, beslenme, temiz su, giyim, ulaşım, eğitim konularında yerelde oluşturulan dayanışma ağları, demokratik kitle örgütleri de ciddi katkılar koymuş, yeni ve alternatif bir kamusallığın öncüleri olmuştur. Neoliberal sağlık reformları iflas etmiş olup sağlık toplumun öz gücü ve dayanışma ile vücut bulmuştur. Demokratik kitle örgütleri tarafından yürütülen her türlü deprem çalışmaları yerelliğin önemini ortaya koyarken çalışmalarımızda ön açıcı olan geçmiş deneyimlerimizin belleğini oluşturmakta bir kez daha önemini ortaya koymuştur.

Toplumsal Cinsiyet Eşitsizliği Depremde Daha Da Derinleşmiştir!

Depremin en dezavantajlı gruplarından biri olan kadınların sağlık hakkı, erkek devlet aklıyla kurgulanmaya bağlı olarak karşımızda ciddi bir sorun olarak durmakta.

Kadınlar için kamu otoritesi tarafından üreme politikalarına sıkıştırılmış kurgu, kadınlar açısından ciddi bir sağlık krizi yaratmakta. Güvenli ve hijyen olmayan tuvalet kullanımı, temiz suya ve yeterli temiz iç çamaşırına erişememeye bağlı kadınlarda vajinit sistit gibi sorunlar çok sık ortaya çıkmakta, kamu otoritesinin üreme politikasına sıkıştırılan kurgunun devamında takipsiz gebe, takipsiz bebeklerin yarattığı kaygı ile kadınların kendi kendine başa çıkması beklenmekte.

Çocuk, engelli ve yaşlı bireylerin bakımının kadınların sırtına bırakılmış olması her temasta kadınların kendileri için değil bakım verini olduğu bireyin yaşamı için soru sormasına neden olmakta. Hem bakım veren kişi olmak hem gözetilmeme hali öz bakımda yetersizlik ve devamında depresyonun oluşması ve derinleşmesine neden olmaktadır. Kadınlar bir yandan depremde yaşadıkları travmatik durum, kayıplar ve yıkımların etkisiyle baş etmeye çalışırken, bir yandan da bakım sorumluluğunu üstlendikleri tüm aile bireylerinin de kaygılarını taşımaktadır.

Yetersiz ve güvenliksiz olarak sağlanan barınma imkânları kadınların zaman zaman boşandıkları ya da boşanma aşamasında oldukları erkeklerin yanına dönmesine neden olup kadınları tekrar bir şiddet sarmalının içine çekmektedir. Şiddete maruz kalan kadınların başvurabilecekleri bir mekanizmanın olmaması ve kadınların geçici sığınacağı yerlerin olmaması ise kadınların şiddet sarmalının içerisinden çıkamamasına neden olmaktadır. Depremin üzerinden geçen bunca zamana rağmen kadınların hala yaşam hakkı güvence altına alınabilmiş değil.

Depremin dezavantajlı olan bir diğer grubu LGBTİ+ ‘lar ise; depremden önce resmî kurumların, üst düzey yetkililerin ve Diyanet Başkanlığı’nın hedef gösteren, nefret yayan açıklamalarının sonucu olarak deprem döneminde barınma ve sağlık hakkı başta olmak üzere pek çok ayrımcılığa maruz kaldılar. Beraber yaşamı paylaştıkları bireylerle yaşadıkları derin çatışmalara maruz kaldılar.

Kadınların ve LGBTİ+’ların yaşadığı sorunlarının temelinde toplumsal cinsiyet eşitsizliği ve kadınlar özelinde devletin üreme politikalarına sıkıştırılmış sağlık politikaları yatmaktadır. Bu nedenle kadınların ve LGBTİ+’ların güçlendirileceği, istihdam olanaklarının yaratılacağı, karşı karşıya kaldıkları şiddet, taciz ve ayrımcılığa karşı çözüm üreten mekanizmaların kurulması elzemdir.

Engelsiz Yaşamı Birlikte Örelim!

Deprem bölgelerinde afete bağlı engelli birey sayısının artmış olmasını da bilmekteyiz. Toplumsal yaşamın olanaklarından eşit düzeyde faydalanmak, toplumsal yaşama tam ve etkin katılım sağlamak her yurttaş gibi engelli bireyler için de en temel anayasal haklarından biridir. Engelli bireylerin, toplumsal yaşama etkin katılımı çoğunlukla diğer bireylerle aynı ve eşit gerçekleşmemekte; sosyal ve kentsel yaşam alanlarının engelli bireylere sunduğu eşitsizlikler ve engeller, afet gibi kriz durumlarında engelli bireylere yönelik etkin çözümlerin ortaya konulmasını zaruri hale getirmektedir.

Deprem Sonrası Eğitim

Maraş merkezli depremler öğrenciler, veliler, aileler, öğretmenler ve eğitim kurumları üzerinde uzun süreli etkiler bırakmaya devam etmektedir. 2020 yılında başlayan pandemi dünya genelinde tüm okulları etkilerken, iklim kriziyle birlikte yaşanan seller, anormal sıcaklık artışları, insan merkezli afetler çoklu krizler karşısında eğitim sisteminin dayanıklılığını ölçen ölçütler haline gelmiştir. Teknolojisi ve araçlarıyla yaşadığımız modern çağ çoklu krizlere çözüm üretmemekte ve yeni krizlerin de kapısını açmaktadır. Kara dayalı sermaye üretimi, servet bölüşümündeki adaletsizlikler, sanayi üretimlerinin doğayı hiçe sayan uygulamaları, barınma hakkının apartman imparatorluklarına dönüşmesi eğitim alanını parçalamaya devam etmektedir. Yaşanan son depremler diğer birçok alanda olduğu gibi eğitim alanının da krizlere karşı hazırlıklı olmadığını ortaya çıkarmıştır. Afet dönemleri çocukların nitelikli eğitime ulaşma imkânlarını kısıtlayan ortamlardır. Çocukların eğitim hakkından mahrum kalması çocuklara dönük ihmal, istismar gibi vakaların artmasına sebep olacaktır. Okulların, yurtların barınma alanına dönüşmesi, çocukların ve gençlerin (deprem bölgesinde olmayanlarda dâhil) eğitim hakkına ulaşımını engellemiştir. Bu engel kız çocuklarının hane içindeki emek sömürüsünü arttırmış, kadınların yeniden toplumsal üretime kaynak sağlayan emeklerini görünmez kılmıştır. Okulların, hastanelerin birçok kamu kurumlarının fiziki altyapısının yetersiz oluşu eğitime katılımı olumsuz yönde etkilemiştir.

Yıkılan okulların yerine depreme dayanıklı okullar inşa edilmeden, hasarlı binalar onarılıp eğitim öğretime uygun fiziki koşulları sağlanmadan ve en önemlisi başta eğitim emekçileri olmak üzere barınma, hijyen sorunları çözülmeden bir normalleşme sürecine girip okulların eğitim öğretime başlaması çocukların psikososyal gelişim ve deprem sonrası travmalarla baş etme konusunda içinde bulunulan durumu daha da bir çıkmaza sokmuştur. Bir yandan enkaz kaldırma çalışmalarında sorumsuz davranışlar çocukların okul yollarında güvenliksiz binaların içinden veya yanından geçmelerine neden olmakta, çadırkent ve konteynır kentlerin şehir merkezinden uzakta olması ulaşım konusunda ciddi sorunlar açığa çıkarmakta ve fahiş servis ücretleri karşısında depremzede aileler, veliler zor durumda kalmaktadır.

Kültürel Zenginliklerimizi, Halklar Mozaiğini Ve Şehirlerin Hafızasını Yeniden İnşa Edeceğiz!

Deprem bölgesi tarihe beşiklik etmiş gerek kültürleri gerek manevi değerleri açısından çok farklı özelliklere sahip kentlerden oluşmakta halklar ve kültürler mozaiği tarihi ve kültürel niteliği olan kentlerin, somut ve somut olmayan varlıklarıyla korunmasının yolu, onları tanımak ve sahiplenmekten geçmektedir. Depremin yıkıcı etkisi başta Antakya olmak üzere şehirleri ve kültür mirasımızı yerle bir etmiştir. Ancak asıl mesele, sit alanlarında enkaz kaldırma çalışmalarında iktidarın, binlerce yıllık kültür mirasını ve kentlerin hafızasını, kültür ve inanç mozaiği olan yapıları yok eden yaklaşımıdır. Kent halklarında özellikle SİT alanından kepçe ve kamyonlarla kaldırılan molozun ait olduğu yere bir daha geri dönmeyeceği endişesi, bunlardan yalnızca biridir. Farklı dil, din, mezhep ve statüden insanlardan oluşan yurttaşlar, kültürlerinin zenginliği ve çeşitliliği ile birlikte yaşamaktan gurur duyan, kadim kentleri üzerinden ortak bir noktada buluşan topluluklardır. Kültürel miraslarımız farklılıklarımızın kabulü, geçmişimizin, müşterek tarihimizin zenginliğinin ifadesidir. O yüzden kültürümüzün, üzerine titrediğimiz yapılaşmaya ve bu yapılaşmanın çevresine daha hassas yaklaşılmalıdır. Çünkü deprem sonrasında şehri terk etmek zorunda kalanların geri dönüşü ve şehri yeniden ayağa kaldırma inancı için en güçlü motivasyon kaynaklarından biri de kadim kentlerin muhtevası, özgünlüğü ve dokusu ile korunmuş olmasıdır.

Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın paylaştığı bilgilere göre Hatay Antakya kent merkezinde hasar tespit çalışmaları sonrasında Vakıf eserleri de dâhil olmak üzere 587 Tescilli Kültür Varlığı yapının; 186’sı yıkık, 175’i ağır hasarlı, 84’ü orta hasarlı, 67’si az hasarlı, 72’si ise hasarsız durumdadır. Söz konusu yapıların enkazı yerinde korunup, etrafı çevrelenmiş ve korunaklı hale getirilmiş, ihaleleri yapılmış olup restorasyonlarına başlanmıştır. Ancak aynı özenin tescilli birçok kültür varlıkları için gösterilmediğini görüyoruz. Ağır hasarlı ve yıkık durumdaki her yapının sadece rekonstrüksiyonu yapılmak üzere enkazının kaldırılması koruma ve mimarlık açısından doğru bir yaklaşım olmamakla birlikte, mülk sahiplerinin bu süreçler içerisinde çok yüksek maliyetlerle karşı karşıya kalacağının da bilinmesi gerekmektedir.

Ağır iş makinelerinin, enkaz kaldırma çalışmaları sırasında “kültür yıkıntısı” olarak nitelendirilen yığının üzerinde çalışmasının korumak gerektiğinde tüm kurumların uzlaştığı, değerlerin yok olmasına sebebiyet verdiği unutulmamalıdır. Ayrıca birçok yapının zemin kotunun altında hem kendi dönemlerine hem de kendinden önceki dönemlere ait mahzenleri ve bodrum katları, su kuyuları ve sarnıçları da mevcuttur. Yapıların zemin katlarının üzerinde çalışan ağır iş makineleri, toprak altındaki arkeolojik yapılara ve bu yapıların alt kotlarındaki uzantılarına zarar vermektedir. Bu alanlardaki enkaz kaldırma çalışmalarının hassasiyetle ve bilimsel yöntemlerle gerçekleştirilmesi hem bugünün hem de binlerce yıllık tarihi tanıklıkları, medeniyetin inşası ve kadim kültürlerin yaşaması ve geleceğe aktarılması açısından hayati önemdedir.

Kentlerimizi Yeniden Kuracağız!

İki gün olarak gerçekleştirdiğimiz çalıştay sonucunda açığa çıkan en temel nokta; iktidarın neoliberal politikalarla kamusal hizmetleri tasfiye ettiği gerçekliği ile var ettiği kamusuz devletin yapmadığı/ yapamadığı; sağlık, eğitim hakkı, barınma, gıda, hijyen ve temiz suya ulaşma gibi en temel insani ihtiyaçların depremin üzerinden tam 9 ay geçmesine rağmen yeterince karşılanmadığı tespit edilmiştir. Yine ranta dayalı politikalar sonucunda enkaz kaldırma çalışmaları belli şirketlere verilmiş bu faaliyetler insan hayatını tehdit eden tarzda devam etmekte, kaldırılan moloz yığınları yaşam alanlarına boşaltılarak tarım arazileri yok edilmektedir. İktidarın çıkardığı zorunlu kamulaştırma düzenlemeleri ile yüzlerce yıllık zeytinlikler yerine binalar yapılmak suretiyle, depremin ağır faturası iktidarın bu rant politikaları ile bir kez daha bölge halkına kesilmek istenmektedir.

İktidarın bu yaklaşımı karşısında depremin ilk anından itibaren dayanışma çalışmaları demokratik kitle örgütleri, sendikalar, emek meslek örgütleri ve yerel inisiyatifler tarafından yürütülmüştür. Yürütülen her türlü çalışmanın gerek belleğini oluşturmak gerek ortak mücadeleyi yükseltmek gerekse daha sonrasında oluşacak olağanüstü afet süreçlerinde de işbirliği kurulması için demokratik kitle örgütleri ve yerel inisiyatiflerle koordinasyon kurulması elzemdir.

Bilimsel ve teknik esaslar çerçevesinde yürütülmediği için deprem bölgesinde yaşayan insanlara, bölgenin bitki örtüsüne, su kaynaklarına, tarım alanlarına ve doğal yaşamına telafisi imkansız zararlar verecek enkaz kaldırma ve depolama çalışmalarına derhal son verilmeli, bu çerçevede devam eden çalışmaların teşhiri kamuoyunda yapılmalı ve sorumlular hakkında hukuki süreç başlatılmalıdır.

Deprem ve depreme dayanıklı bina, binaların deprem sonrası hasar durumu çalışmalarında farklı bilim dalları önemli katkılar sağlarlar. Depreme dayanıklı bina tasarımı için yer incelemeleri, yapı imalatı sırasında yapının denetiminde beton dayanımın ve donatıların projeye uygunluğunun hasarsız incelemesinde, deprem sonrası bina incelemesi gibi problemlerin mühendislik çözümünde, merkezi ve yerel yönetimlerin ilgili kurum ve kuruluşlardan oluşan koordinasyon ile yeniden yapılaşma çalışmaların yürütülmesi gerekmektedir.

Deprem bölgelerinde hukuksal mücadele ortaklaştırılmalı bütünlüklü bir süreç yürütülmeli diğer deprem bölgelerindeki yerellerle ortak bir çalışma yürütülmeli ve açılan davaların paylaşımı ve bilgilendirilmesi yapılmalıdır.

ÇED raporunun kaldırılmasına dair bir ortak çalışma yapılmalı ekoloji örgütleri ile birlikte buna dair bir eylemlik programı oluşturulmalı, hukuksal takibi için ortak bir koordinasyon kurulmalıdır.

Toplumsal hafıza, ileriye dönük yaşamın taşıyıcısıdır. Yaşadığımız deprem dahil öncesi ve sonrasındaki tüm toplumsal hafızanın yok edilmemesi gerekmektedir, bunun için tarihi ve kültürel yapılar korunmalı ve yaşam alanının tarihi yapısına uygun mimari anlayış benimsenmelidir.

Meydanlar kentlerin hafızası ve ortak yaşam ve mücadele alanları olan meydanlar yapılmalı, bu meydanlar toplumlar arası kültürel çeşitliliği korumak, etkileşimi sağlamak ve demokratik işleyişi çoğaltmak için kullanılmalıdır.

Kırsal alanlarda yaşayan köylüler geçici barınma gerekçesiyle bile olsa topraklarından koparılmamalı, doğayla organik bağları zedelenmemelidir. Köydeki yaşamın sürdürülebilirliği için köylerdeki hayvanlara yem teminine öncelik verilmelidir.

Engele duyarlı afet yönetimi; önleme, risk azaltma, hazırlık, arama-kurtarma, acil yardım, rehabilitasyon, zararları azaltma ve yeniden inşa süreçlerini içeren afet öncesi, afet sırası ve afet sonrasının planlanması ve koordine edilmesi için afet ve acil durum yöneticileri, acil müdahale ekipleri, sosyal hizmet uzmanları, psikologlar gibi profesyonelleri ve engelli bireye bakım veren yakın çevresini kapsayan çok boyutlu ve bir engelli yurttaşlarımıza yönelik bir eylem planı yapılması zaruridir. Bu nedenle gerek engelli bireylerin katılımı açısından mekânsal düzenlemeler, gerekse engelli bireye bakım veren katılımcıların yaşadığı öznel sorunları gören ve çözüm üreten mekanizmaları kurmanın deprem bölgelerinde yaşamı ve kentleri yeniden kurarken oldukça önemli ve öncelikli duyarlılığımız olmalıdır.

Deprem öncesinde ve deprem sonrasında Ana dilde kamu hizmeti taleplerimizin ne kadar önemli bir ihtiyaç olduğunu gördük. 6 Şubat depremlerinin gerçekleştiği coğrafyada anadili farklı olan yurttaşlarımızın sağlık, eğitim başta olmak üzere kamusal hizmetlerinden faydalanmada sıkıntı yaşadıkları tespit edilmiştir. Dolayısıyla başta eğitim ve sağlık olmak üzere tüm kamusal hizmetlerin anadilinde sunulması, afet durumlarında daha fazla hayat kurtarmak ve yaşama bağlanmak, dayanışmayı büyütmek açısından kaçınılmazdır.

Deprem sonrasında yardım ve dayanışma faaliyetlerinin organize edilmesi ile ilgili olarak merkezi yönetim kadar yerel yönetimlerin de yetersiz kaldığına tanık olduk. Bu yüzden yerel yönetimlerin güçlenmesi yönünde de çalışmalar yapılması önemlidir.

Deprem illerinde ilk günden itibaren oluşturulan yerel dayanışma ağlarının koordineli çalışabilmesi ve dayanışma faaliyetlerinin daha güçlü kılınabilmesi açısından 11 deprem ilinde bütünlüklü bir mücadelenin örgütlenmesi, yaşanan sorunların ortak çözümü açısından önemlidir. Bu anlamda bu çalıştayı düzenleyen kurumlar olarak deprem illerini kapsayacak şekilde merkezi bir koordinasyonun oluşturulması için bir çağrı yapılmalıdır.

Mevcut çadır kentler ve konteynır kentlerde gerekli güvenlik önlemlerinin alınması noktasında ve mevcut cinsiyet eşitsizliğini gözeten bir yerden kadınlar açısından ücretsiz ulaşım olanaklarının sağlanması için yerel yönetimlerle çalışmalar yürütülmelidir.

Kadınların, çocukların ve LGBTİ+ların şiddet, taciz ve istismara maruz kalmaları durumunda başvurabilecekleri birimlerin oluşturulması ve geçici olarak barınabilecekleri olanakların sağlanması için çalışmalar yürütülmelidir.

Kentlerin inşası tamamlanıncaya kadar ortak yaşam alanlarının oluşturulması önemlidir. Bu ortak yaşam alanlarında çocuk oyun parkları, psikososyal destek birimleri, sağlık hizmetleri ve kooperatifler gibi ortak yaşamı güçlendirecek alanları oluşturulmalıdır.

Kültürel mirasın korunması için her yapının ağır hasarlı veya yıkık da olsa kendi içerisinde bilgi ve detay barındırdığı gerçeği ile hareket edilmeli, sit alanları içerisindeki hiçbir yapıdan, tespitler yapılmadan enkaz kaldırılmamalıdır. Bu yapılar “Tescilli Kültür Varlığı” ya da “Çevre Uyumlu Geleneksel Yapı” da olsa aynı hassasiyet gösterilmelidir. Çünkü Antakya tarihi kent merkezi içindeki her yapı, tarihi dokuyu tamamlayan bir unsurdur. Yapıdan çok dokuyu koruyan bir yaklaşım içerisinde olunmalıdır.

Her yapı için ayrı kararlar alınmalı, hasar durumuna göre topyekûn enkaz kaldırılmamalıdır. Mümkün olduğunca parsel sınırları içerisinde ayrıştırma yoluna gidilmelidir. Bunun mümkün olmadığı durumlarda ise, son çare olarak enkaz başka bir alana ayrıştırılmak üzere kaldırılmalıdır.

Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu (KESK)

Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (TMMOB)

Türk Tabipleri Birliği (TTB)

Alıntı: ttb.org.tr

The post Hatay Deprem Çalıştayı Sonuç Bildirgesi: “Umudu ve Dayanışmayı Büyütüyor, Kentlerimizi Yeniden Kuruyoruz!” appeared first on Hekimce Bakış.

Bursa Tabip Odası ve Sağlık Emek-Meslek Örgütleri, Bursa Şehir Hastanesi’nde Hematoloji Polikliniği’nde görevli Uzm. Dr. Nihan Alkış’ın, dün poliklinikte bir hastasını muayene ederken odasına giren başka bir hasta yakını tarafından saldırıya uğramasını kınadı. Sağlık çalışanları, sendika ve oda temsilcilerinin katılımıyla hastane önünde basın açıklaması yapıldı. Öte yandan Uzm. Dr. Nihan Alkış’ın darp edilmesi nedeniyle hastanedeki bazı poliklinikler bugün için grev kararı aldı.

Yapılan açıklamaya Bursa Tabip Odası Başkanı Levent Tufan Kumaş, BTO Yönetim Kurulu Üyeleri, SES Bursa Şubesi, Hekimsen, Hekim Birliği Sendikası, Genel Sağlık İş Bursa Şubesi ve CHP Bursa Milletvekili Prof. Dr. Kayıhan Pala katıldı.

Basın açıklaması öncesi, Bursa Tabip Odası Başkanı Dr. L. Tufan Kumaş ve BTO Genel Sekreteri Dr. Muhsin Güllü, darp edilen Uzm. Dr. Nihan Alkış’ı, Beyin Cerrahi Servisi’nde ziyaret etti.

Açılış konuşmasını Bursa Tabip Odası Başkanı Dr. L. Tufan Kumaş yaptı. Dr. Kumaş, “Sağlıkta şiddete hiçbir şey gerekçe olamaz. Biz hiçbir yerde şiddeti kabul etmiyoruz. Şiddet ortamında sağlık hizmeti olmaz!” ifadelerini kullandı.

Sağlık meslek örgütleri adına Genel Sağlık İş Bursa Şubesi Yönetim Kurulu Üyesi Tarık Çukadar, sağlıkta şiddetin her geçen gün arttığını belirterek bir basın açıklaması gerçekleştirdi.

Sağlıkta şiddetin kaygı verici boyuta ulaştığını belirten Çukadar, “Sağlık hizmeti sunan kamu kurum ve kuruluşlarında şiddetsiz gün geçmemektedir. 2023’ün ilk 6 ayında ‘beyaz kod’ sistemine 9 bin 35 başvuru olmuştur. Bu rakamlar sadece buzdağının görünen kısmıdır. Şiddetin gerçek boyutları daha yüksektir. Sağlık emekçilerinin çalıştıkları kurumlarda can güvenliği yoktur. Can güvenliği olmadan sağlık hizmeti sürdürülemez. Bu şekilde devam ederse yakında sağlık hizmeti verecek sağlık emekçisi kalmayacaktır. Şiddetin önü alınmalı, sağlık emekçilerinin can güvenliği sağlanmalıdır” dedi.

Genel Sağlık İş Bursa Şubesi Yönetim Kurulu Üyesi Tarık Çukadar’ın yaptığı basın açıklamasının tamamı şu şekilde;

Değerli basın mensupları bugün burada maalesef yine bir şiddet olayı için toplamış bulunuyoruz.

30 Ekim P.tesiesi günü Bursa Şehir Hastanesi’nde polikliniğe gelen bir hastanın erkek yakını

Uzm. Dr. Nihan ALKIŞ’ın odasına girerek aynı branştaki bir kadın hekimi sordu. Kadın doktor

Nihan ALKIŞ hangi poliklinikte olduğunu ‘bilmiyorum’ deyince de hasta yakını sözlü hakarete başladı.

Dr. Nihan ALKIŞ ‘şu an hasta muayene ediyorum, dışarı çıkar mısınız?’ diye uyarıda bulununca öfkesi daha da artan hasta yakını hekimin yüzüne şiddetle yumruk artmıştır. Feci şekilde darp etmiştir

Kanlar içinde yere yığılan kadın hekime hemen müdahale edilmiş, sedyeye konulan Nihan ALKIŞ Acil servis kırmızı alana götürülmüştür. Burada ilk tetkik ve tedavisi yapıldıktan sonra 4 ayrı branştan konsültasyon istenen Uzm. Dr. Nihan ALKIŞ cerrahi servisine yatırılmıştır. Doktor döven saldırgan polis tarafından gözaltına alınmıştır.

Вu ve bundan önce yaşanan şiddet olayları biz sağlık emekçilerini köle, hastalarımızı müşteri sayan zihniyetin sonucudur fakat şu hiç düşünülmüyor ki hakkını gasp ettiğiniz burada randevulu hastalar ve Sağlık çalışanlarının emeğidir.

Sağlık Bakanlığı sağlıkta şiddeti önleyici hiçbir tedbir alınmadığı için her gün yeni bir şiddet olayıyla karşı karşıya kalmaktayız.

Sağlık hizmetlerinde yaşanan şiddet olaylarındaki artış, kaygı verici boyutlara ulaşmış durumdadır. Sağlık sisteminde eksikler, yetersizlikler, sorunlar arttıkça, bu sorunların faturası sağlık emekçilerine kesilmektedir.

Sağlık hizmeti sunan kamu kurum ve kuruluşlarında şiddetsiz gün geçmemektedir.

2023 ‘un ilk 6 ayında “beyaz kod” sistemine 9 bin 35 adet başvuru olmuştur. Bu rakamlar sadece buz dağının görünen kısmıdır. Şiddetin gerçek boyutları çok daha yüksektir.

Beyaz kod uygulaması, şiddetin sadece istatistiklerin ortaya koymaktan öteye gidememiştir. Şimdi ise “gri kod” uygulaması sağlıkta şiddeti durdurma çabası olarak sunulmaktadır. Ancak kodun renginin bir önemi yok; çünkü çözüm olmamaktadır.

Sağlıkta şiddeti önlemek için şiddeti tetikleyen faktörlere odaklanılması gerekmektedir. Sağlık emek, meslek örgütlerinin sesine kulak verilmelidir,

Sağlık emekçilerinin çalıştıkları kurumda can güvenliği yoktur. İşe gitmek için evden çıktığında akşam eve döneceğinin garantisi yoktur. Can güvenliği olmadan sağlık hizmeti sürdürülemez ve bu şekilde devam ederse yakında sağlık hizmeti verecek sağlık emekçisi kalmayacaktır. Şiddetin önü alınmalı sağlık emekçilerinin can güvenliği sağlanmalıdır.

Sağlık Bakan Fahrettin Kocanın renkli kodlar ve sosyal medya mesajları aracılığıyla şiddeti durdurma yanılgısından çıkması gerçekçi önlemlerin alınması acilen gereklidir. Sağlık Bakanlığı bünyesinde tüm meslek örgütlerinin ve sendikaların temsil ettiği bir şiddetle mücadele Kurumu kurulmalıdır.

Kamu çalışanlarına yönelik şiddet vakalarının önlenmesinde etkin yasal düzenlemelerin yanı sıra iş yerlerinde de gerekli teknik önlemler alınmalı, ilgili birimler kurulmalıdır.

DEVLET GÖREVLENDİRDİĞİNİ KORUMAK ZORUNDADIR!

Alışmıyoruz,

Susmuyoruz,

Hiçbir yere gitmiyoruz!

Alıntı: bto.org.tr

The post Bursa’da Sağlık Çalışanları ‘YETER ARTIK’ Dedi appeared first on Hekimce Bakış.